Partneralimentatie
Je ontvangt alimentatie van je ex-partner als je zelf geen inkomen hebt of als je te weinig verdient. Je bent verplicht alimentatie te betalen aan je ex-partner als hij/zij niet in zijn/haar levensonderhoud kan voorzien.
Partneralimentatie is voor de betalende partner fiscaal aftrekbaar. Voor de ontvangende partner is het belastbaar inkomen.
Hoe wordt de hoogte van de alimentatie bepaald?
De hoogte van de alimentatie is inkomensafhankelijk. Daarnaast worden alimentatiebedragen jaarlijks aangepast omdat lonen en prijspeilen fluctueren. Rechters gebruiken de zogenaamde trema-norm om de hoogte van de alimentatie te bepalen. Deze berekening is meer een richtlijn dan een wettelijke verplichting en kan dus per individuele situatie anders uitpakken.
Het komt erop neer dat een rechter kijkt wat de ontvanger nodig heeft en wat de betaler kan missen. Daarom wordt de draagkracht van de meest verdienende partner bepaald. De vier stappen voor de berekening zijn als volgt:
- Wat is het netto inkomen van de meest verdienende (ex-)partner?
- Hoeveel heeft de meest verdienende (ex-)partner zelf nodig (oftewel: wat is zijn draagkrachtloos inkomen)?
- Trek het draagkrachtloos inkomen af van het netto-inkomen. Het overgebleven bedrag wordt draagkrachtruimte genoemd. Dit bedrag wordt vervolgens tussen jullie beiden verdeeld.
- Als jouw ex-partner een belastingvoordeel krijgt omdat hij alimentatie aan jou betaalt, wordt dit voordeel bij het beschikbare bedrag voor de berekening van de partneralimentatie opgeteld.
Wanneer houdt partneralimentatie op?
- Als de ontvanger opnieuw trouwt, een geregistreerd partnerschap aangaat of gaat samenwonen.
- Na een periode van 12 jaar partneralimentatie.
- Als je geen kinderen hebt en je korter dan 5 jaar bent getrouwd, betaal of ontvang je net zo lang alimentatie als dat je getrouwd bent geweest. Wanneer je 2 jaar getrouwd bent geweest, betaal of ontvang je dus 2 jaar lang alimentatie.